Fundacja Dom Autysty powstała w 2014 r. z inicjatywy rodziców dzieci z autyzmem głębokim, którzy z zadawali sobie jedno z najtrudniejszych pytań: „Co stanie się z naszymi dziećmi, gdy nas zabraknie?”. Dzieci, dziś dorosłe, wtedy były jeszcze w przedszkolu. Głównym celem fundacji od początku było utworzenie dla nich domu – kameralnego miejsca zamieszkania, zapewniającego każdemu z mieszkańców bezpieczeństwo i konieczne wsparcie.

Dom Autysty w Poznaniu działa od 2020 r. Powstał dzięki unijnej dotacji i kilkuletniej zbiórce prowadzonej przez rodziców. Wzorowany był na najlepszych wzorach polskich i zagranicznych. Odbywają się w nim zajęcia dzienne dla 20 osób, które ukończyły edukację. Ich celem jest usamodzielnianie i uspołecznianie. A w części mieszkalnej prowadzone są kilkudniowe pobyty. One są czymś unikatowym w skali kraju. Przyszli mieszkańcy Domu Autysty – jest ich jedenaścioro – już teraz uczą się bowiem przebywania bez rodziców w pokojach, w których kiedyś mają zamieszkać na stałe. A przy okazji rodzice mogą odpocząć.

Fundację Dom Autysty wyróżnia także związek ze światem sztuki. W Domu Autysty organizowane są warsztaty artystyczne, prowadzone przez poznańskich artystów. Po nich – wystawy w Galerii Dom w holu budynku z uroczystymi wernisażami. Prace z warsztatów pokazywane są także na dorocznej Wystawie dla Domu w poznańskim Zamku. Dzięki współpracy z artystami co roku przed świętami Bożego Narodzenia odbywa się także wielka Aukcja dla Domu.

Fundacja prowadzi projekty opieki wytchnieniowej oraz asystencji osobistej. Z pobytów w pokojach w Domu Autysty korzysta nie tylko jedenastka przyszłych mieszkańców, ale także inne osoby z autyzmem. Fundacja jest lokalnym centrum wsparcia dla rodzin osób z autyzmem głębokim, wspiera kilkadziesiąt takich rodzin z Poznania i okolic.

Prezes Fundacji Dom Autysty Adam Kompowski jest wiceprzewodniczącym Porozumienia Autyzm-Polska. Jako aktywny członek Porozumienia Fundacja Dom Autysty angażuje się w działania systemowe na rzecz dorosłych osób z niepełnosprawnościami. Głośno mówi o potrzebie tworzenia małych, kameralnych domów stałego pobytu oraz o konieczności systemowego finansowania godnej opieki nad osobami ze spektrum, wymagającymi intensywnego wsparcia. Swoimi działaniami udowadnia, że dorosłość z autyzmem nie musi oznaczać izolacji, a odpowiednio zorganizowane otoczenie daje szansę na dobre, pełne godności życie.